Κάνετε κάτι που ακούγεται σαν μια απλή ερώτηση: «Γιατί έχω ζάλη;» «Είναι φυσιολογικός αυτός ο πονοκέφαλος;» «Μπορώ να πάρω κάτι για αυτόν τον βήχα;» Αντί να δώσει μια μονολεκτική απάντηση, ο γιατρός ρωτάει πότε ξεκίνησε, τι τον κάνει καλύτερο ή χειρότερο, ποια φάρμακα παίρνετε, αν μπορεί να είστε έγκυος, αν έχετε πυρετό, πόνο στο στήθος, αδυναμία, πρόσφατο ταξίδι ή οικογενειακό ιστορικό ορισμένων ασθενειών. Αυτό μπορεί να σας δώσει την αίσθηση ότι η συζήτηση απομακρύνεται από το αρχικό πρόβλημα.
Συνήθως, κάνει το αντίθετο. Οι επιπλέον ερωτήσεις βοηθούν στη μετατροπή ενός γενικού συμπτώματος σε ένα ασφαλέστερο, πιο εξατομικευμένο κλινικό πρόβλημα. Ένα σύμπτωμα δεν είναι διάγνωση και το ίδιο σύμπτωμα μπορεί να προέρχεται από κάτι ήσσονος σημασίας, από μια επίδραση φαρμάκου, από μια χρόνια πάθηση ή από μια επείγουσα ασθένεια. Η δουλειά του κλινικού ιατρού δεν είναι απλώς να κατονομάσει την πιο κοινή εξήγηση. Είναι επίσης να αποφύγει να χάσει μια σημαντική εναλλακτική λύση και να επιλέξει εξετάσεις ή θεραπείες που ταιριάζουν στους κινδύνους του ατόμου.
Ο Οργανισμός των ΗΠΑ για την Έρευνα και την Ποιότητα στην Υγειονομική Περίθαλψη (AHRQ) περιγράφει τη διάγνωση ως μια σταδιακή διαδικασία. Ένας κλινικός ιατρός ξεκινά με το κύριο παράπονο, σχηματίζει μια αρχική λίστα πιθανοτήτων και στη συνέχεια προσαρμόζει την πιθανότητα αυτών των πιθανοτήτων χρησιμοποιώντας το ιστορικό και την κλινική εξέταση. Οι εξετάσεις γίνονται αργότερα και θα πρέπει να επιλέγονται με βάση τα όσα είναι ήδη γνωστά, επειδή οι εξετάσεις μπορούν να βοηθήσουν αλλά μπορούν επίσης να προκαλέσουν ψευδείς συναγερμούς, τυχαία ευρήματα, κόστος, καθυστέρηση ή άλλες βλάβες. Δείτε την Πιθανότητα και τη Διαγνωστική Οδό του AHRQ .
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ερώτηση «Χρειάζομαι αντιβιοτικό;» δεν μπορεί πάντα να απαντηθεί με ασφάλεια πριν από ερωτήσεις σχετικά με το πρότυπο των συμπτωμάτων, τις αλλεργίες, άλλα φάρμακα, την εγκυμοσύνη, τα νεφρικά ή ηπατικά προβλήματα και τα σημάδια μιας πιο σοβαρής λοίμωξης. Ομοίως, η ερώτηση «Είναι επικίνδυνος αυτός ο πονοκέφαλος;» εξαρτάται από πολύ περισσότερα από την ίδια τη λέξη πονοκέφαλος : η έναρξη, η σοβαρότητα, τα νευρολογικά συμπτώματα, ο τραυματισμός, ο πυρετός, η κατάσταση της εγκυμοσύνης, το ιστορικό αρτηριακής πίεσης, τα φάρμακα και άλλα συμφραζόμενα μπορούν να αλλάξουν τι θα συμβεί στη συνέχεια.
Οι κλινικοί γιατροί συνήθως ρωτούν πότε ξεκίνησε ένα σύμπτωμα, αν ξεκίνησε ξαφνικά ή σταδιακά, αν είναι σταθερό ή διαλείπον, αν επιδεινώνεται και τι συνέβαινε την περίοδο που ξεκίνησε. Αυτές οι λεπτομέρειες μπορούν να μετακινήσουν διαφορετικές εξηγήσεις προς τα πάνω ή προς τα κάτω στη λίστα.
Για παράδειγμα, ένα σύντομο αίσθημα ζάλης μετά από όρθια στάση έχει διαφορετικό μοτίβο από την ξαφνική επίμονη ζάλη με δυσκολία στην ομιλία ή το περπάτημα. Η ετικέτα του συμπτώματος μπορεί να είναι παρόμοια, αλλά η επείγουσα ανάγκη δεν είναι. Το έργο διαγνωστικής ασφάλειας του AHRQ τονίζει ότι το ιστορικό, η εξέταση, οι εξετάσεις, η παρακολούθηση και η επικοινωνία συμβάλλουν όλα στην αποφυγή χαμένων διαγνωστικών ευκαιριών. Δείτε τον πόρο Measure Dx .
Ένα πλήρες ιστορικό φαρμακευτικής αγωγής περιλαμβάνει περισσότερα από συνταγογραφούμενα φάρμακα. Τα μη συνταγογραφούμενα προϊόντα, οι βιταμίνες, τα συμπληρώματα, τα φυτικά προϊόντα και τα φάρμακα που έχουν διακοπεί πρόσφατα μπορεί να έχουν σημασία. Τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) συμβουλεύουν τους ασθενείς να τηρούν μια λίστα με φάρμακα, βιταμίνες και συμπληρώματα και να βεβαιώνονται ότι ο γιατρός τους τα γνωρίζει. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι οι ανεπιθύμητες ενέργειες φαρμάκων περιλαμβάνουν παρενέργειες, αλλεργικές αντιδράσεις, υπερβολική φαρμακευτική αγωγή και σφάλματα φαρμακευτικής αγωγής. Δείτε το έγγραφο του CDC για την Ασφάλεια Φαρμάκων και την Υγεία σας .
Αυτές οι πληροφορίες μπορούν να απαντήσουν σε δύο διαφορετικά ερωτήματα: θα μπορούσε μια θεραπεία να συμβάλλει στο σύμπτωμα και θα αλληλεπιδρούσε μια προτεινόμενη θεραπεία με κάτι που ήδη λαμβάνει ο ασθενής; Γι' αυτό το λόγο, μια ερώτηση σχετικά με εξάνθημα, στομαχική διαταραχή, κόπωση, ύπνο, ζάλη ή σεξουαλικά συμπτώματα μπορεί να οδηγήσει σε λεπτομερή ανασκόπηση της φαρμακευτικής αγωγής.
Η ηλικία, οι προηγούμενες ασθένειες, οι χειρουργικές επεμβάσεις, η εγκυμοσύνη, η ανοσολογική κατάσταση, το κάπνισμα ή η έκθεση σε ουσίες και το οικογενειακό ιστορικό μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο οι κλινικοί γιατροί ερμηνεύουν το ίδιο παράπονο. Το CDC σημειώνει ότι το οικογενειακό ιστορικό υγείας μπορεί να βοηθήσει τους κλινικούς γιατρούς να αποφασίσουν ποιες εξετάσεις ελέγχου είναι απαραίτητες και πότε πρέπει να ξεκινήσουν. Δείτε το Οικογενειακό Ιστορικό Υγείας και Ενήλικες .
Αυτό δεν σημαίνει ότι το οικογενειακό ιστορικό αποδεικνύει ότι ένα σύμπτωμα προκαλείται από την ίδια ασθένεια. Αλλάζει την πιθανότητα και μπορεί να δικαιολογεί ένα διαφορετικό όριο για εξέταση, έλεγχο, διαλογή ή παραπομπή.
Πολλά καθημερινά συμπτώματα προκαλούνται από μη επείγοντα προβλήματα, αλλά οι κλινικοί γιατροί αναζητούν επίσης χαρακτηριστικά που υποδηλώνουν ότι η άμεση αξιολόγηση είναι ασφαλέστερη. Οι προειδοποιητικές σημαίες εξαρτώνται από το σύμπτωμα, την ηλικία, το ιατρικό ιστορικό και το περιβάλλον. Δεν υπάρχει μία ενιαία καθολική λίστα.
Τα γενικά προειδοποιητικά σημάδια έκτακτης ανάγκης περιλαμβάνουν σοβαρή δυσκολία στην αναπνοή, έντονο πόνο ή πίεση στο στήθος, απώλεια συνείδησης, ξαφνική σύγχυση, έντονη αιμορραγία ή ξαφνική αδυναμία ομιλίας, όρασης, βάδισης ή κίνησης. Το MedlinePlus, μια υπηρεσία της Εθνικής Βιβλιοθήκης Ιατρικής των ΗΠΑ, τα παραθέτει αυτά μεταξύ των λόγων για την αναζήτηση επείγουσας περίθαλψης. Δείτε Πότε να χρησιμοποιήσετε το τμήμα επειγόντων περιστατικών — ενηλίκων .
Εάν ένα σύμπτωμα συνοδεύεται από σημεία όπως αυτά, η κατάλληλη ενέργεια δεν είναι να συνεχίσετε να συλλέγετε ιστορικό στο σπίτι ή να περιμένετε ένα ραντεβού ρουτίνας. Ενδέχεται να χρειαστούν υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης ή επείγουσα αυτοπρόσωπη αξιολόγηση. Οι τοπικοί αριθμοί έκτακτης ανάγκης και οι οδοί φροντίδας ποικίλλουν ανά χώρα.
Οι ασθενείς μερικές φορές αναμένουν ότι ένα τεστ θα απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα υγείας. Στην πράξη, ένα φυσιολογικό αποτέλεσμα συνήθως απαντά μόνο στο ερώτημα στο οποίο η συγκεκριμένη εξέταση είναι καλή. Μπορεί να μειώσει την πιθανότητα εμφάνισης ορισμένων παθήσεων, ενώ άλλες θα παραμείνουν αμετάβλητες.
Το AHRQ εξηγεί ότι η κλινική συλλογιστική εξαρτάται από τη σύνθεση του ιστορικού, των ευρημάτων της εξέτασης και των αποτελεσμάτων των εξετάσεων σε μια ιεραρχημένη διαφορική διάγνωση - ένα ιεραρχημένο σύνολο λογικών πιθανοτήτων. Η διαγνωστική-εκπαιδευτική του καθοδήγηση τονίζει την ικανότητα του κλινικού ιατρού να εξαγάγει τα κατάλληλα ευρήματα του ιστορικού και της εξέτασης και να ενσωματώσει τις διαθέσιμες πληροφορίες. Βλέπε Θεμέλια της Διαγνωστικής Εκπαίδευσης .
Αυτός είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο ένας κλινικός ιατρός μπορεί να σας ζητήσει να επιστρέψετε εάν το σύμπτωμα αλλάξει, επιμένει ή δεν ανταποκριθεί όπως αναμένεται. Ο ίδιος ο χρόνος μπορεί να παράσχει διαγνωστικές πληροφορίες. Ένα ασφαλές σχέδιο συχνά περιλαμβάνει τόσο τι πρέπει να γίνει τώρα όσο και τι θα πρέπει να προκαλέσει επανεκτίμηση.
Δεν χρειάζεται να προετοιμάσετε μια τέλεια ιατρική παρουσίαση. Μια σύντομη, ακριβής περίληψη είναι πιο χρήσιμη από το να μαντεύετε την ιατρική ορολογία. Ξεκινήστε με τις πιο εύκολες πληροφορίες και προσθέστε λεπτομέρειες μόνο όπου έχουν σημασία.
| Ερώτηση | Γιατί μπορεί να έχει σημασία |
|---|---|
| «Πότε ξεκίνησε;» | Τα αιφνίδια και σταδιακά συμπτώματα μπορεί να έχουν διαφορετικά προφίλ κινδύνου και διαφορετικές πιθανές αιτίες. |
| «Ποια φάρμακα και συμπληρώματα διατροφής παίρνετε;» | Ένα σύμπτωμα μπορεί να είναι παρενέργεια και μια νέα θεραπεία μπορεί να αλληλεπιδράσει με υπάρχοντα προϊόντα. |
| «Μπορεί να είσαι έγκυος;» | Η εγκυμοσύνη μπορεί να αλλάξει τις αιτίες που εξετάζονται, την επείγουσα εμφάνιση ορισμένων συμπτωμάτων και ποια φάρμακα ή εξετάσεις είναι κατάλληλα. |
| «Κάποιο οικογενειακό ιστορικό;» | Το οικογενειακό ιστορικό μπορεί να αλλάξει τον αρχικό κίνδυνο και το όριο για διαλογή ή περαιτέρω αξιολόγηση. |
| «Οποιαδήποτε αδυναμία, λιποθυμία, πόνος στο στήθος, αιμορραγία ή δυσκολία στην αναπνοή;» | Αυτά μπορεί να είναι προειδοποιητικά σημάδια που μετατοπίζουν το σχέδιο από την τακτική αξιολόγηση σε επείγουσα ή επείγουσα φροντίδα. |
Πείτε ότι δεν γνωρίζετε. Μια αβέβαιη απάντηση είναι ασφαλέστερη από το να συμπληρώσετε ένα κενό. Εάν η ακριβής ονομασία του φαρμάκου δεν είναι διαθέσιμη, μια φωτογραφία της ετικέτας ή της λίστας φαρμακείου μπορεί να βοηθήσει. Εάν δεν μπορείτε να θυμηθείτε την ακριβή ημερομηνία έναρξης ενός συμπτώματος, μια κατά προσέγγιση ακολουθία όπως «πριν από το ταξίδι», «τρεις ημέρες μετά την έναρξη του φαρμάκου» ή «πριν από περίπου δύο εμμηνορροϊκούς κύκλους» μπορεί να είναι χρήσιμη.
Είναι επίσης λογικό να αναρωτιέστε γιατί μια ερώτηση έχει σημασία, ειδικά όταν φαίνεται προσωπική ή άσχετη. Ένας κλινικός ιατρός θα πρέπει να είναι σε θέση να εξηγήσει πώς οι πληροφορίες επηρεάζουν την ασφάλεια, τη διάγνωση, τις εξετάσεις ή τη θεραπεία. Για ευαίσθητα θέματα, μπορείτε να ζητήσετε να μιλήσετε κατ' ιδίαν.
Μην χρησιμοποιείτε αυτό το άρθρο για να αποφασίσετε ότι ένα συγκεκριμένο σύμπτωμα είναι ακίνδυνο. Ζητήστε επείγουσα ιατρική βοήθεια για σοβαρά ή ταχέως επιδεινούμενα συμπτώματα, ιδιαίτερα σοβαρή δυσκολία στην αναπνοή, έντονο πόνο ή πίεση στο στήθος, λιποθυμία ή αδυναμία φυσιολογικού ξυπνήματος, ξαφνική νέα σύγχυση, ξαφνική αδυναμία ή αδυναμία ομιλίας ή βάδισης, ανεξέλεγκτη αιμορραγία ή άλλη κατάσταση που φαίνεται απειλητική για τη ζωή. Το ακριβές όριο μπορεί επίσης να είναι χαμηλότερο για βρέφη, εγκυμοσύνη, ηλικιωμένους, ανοσοκατεσταλμένα άτομα ή άτομα με σοβαρές χρόνιες ασθένειες.
Για συμπτώματα που δεν αποτελούν επείγοντα περιστατικά, επικοινωνήστε με έναν κλινικό ιατρό όταν είναι νέα και επίμονα, επιδεινώνονται, επανεμφανίζονται επανειλημμένα, επηρεάζουν την κανονική λειτουργία ή εμφανίζονται μετά από νέα φαρμακευτική αγωγή ή ιατρική διαδικασία. Το επόμενο βήμα μπορεί να είναι μια τακτική επίσκεψη, αξιολόγηση την ίδια ημέρα, εξετάσεις ή απλή παρακολούθηση - αλλά αυτή η απόφαση εξαρτάται από το ιστορικό.
Πριν τελειώσει η συζήτηση, θα πρέπει ιδανικά να είστε σε θέση να απαντήσετε σε τέσσερις πρακτικές ερωτήσεις: Ποιες είναι οι κύριες πιθανότητες που εξετάζονται; Τι πρέπει να κάνω τώρα; Ποιες αλλαγές ή προειδοποιητικά σημάδια θα πρέπει να με κάνουν να ζητήσω βοήθεια νωρίτερα; Πότε και πώς πρέπει να κάνω παρακολούθηση εάν το πρόβλημα δεν βελτιωθεί;
Εάν αυτά τα σημεία δεν είναι σαφή, ρωτήστε. Ένα καλό αποτέλεσμα δεν σημαίνει απαραίτητα μια οριστική διάγνωση κατά την πρώτη επίσκεψη. Μερικές φορές το ασφαλέστερο αποτέλεσμα είναι μια λειτουργική εξήγηση, ένα περιορισμένο σχέδιο εξετάσεων, η σαφής παρακολούθηση των συμπτωμάτων και οι σαφείς οδηγίες παρακολούθησης. Το επιπλέον ιστορικό είναι αυτό που βοηθά τον κλινικό ιατρό να αποφασίσει ποια από αυτές τις οδούς ταιριάζει στην περίπτωση χωρίς να προσποιείται ότι μια απλή ερώτηση έχει πάντα μια απλή απάντηση.
Ιατρική σημείωση: Αυτό το άρθρο εξηγεί τη γενική κλινική συλλογιστική και την προετοιμασία για μια ιατρική επίσκεψη. Δεν διαγιγνώσκει κανέναν μεμονωμένο αναγνώστη ούτε αντικαθιστά την εξέταση από έναν εξειδικευμένο επαγγελματία υγείας.
Ένα απλό σύμπτωμα μπορεί να έχει πολλές σημασίες. Μάθετε γιατί οι κλινικοί γιατροί ρωτούν για το χρονοδιάγραμμα, τα φάρμακα, τους κινδύνους και τις προειδοποιητικές σημαίες, καθώς και πώς να προετοιμαστείτε για μια ασφαλέστερη επίσκεψη.
Ξέρετε τι να ετοιμάσετε πριν πάτε σε γιατρό για καρκίνο του ορθού; Το SignsSymptomsList θα ήθελε να το μοιραστεί μαζί σας μέσω του παρακάτω άρθρου.
Ξέρετε τι να ετοιμάσετε πριν πάτε σε γιατρό για κίρρωση; Το SignsSymptomsList θα ήθελε να το μοιραστεί μαζί σας μέσω του παρακάτω άρθρου.
Τι πρέπει να προετοιμάσουν οι ασθενείς με HP (H.pylori) πριν πάνε στον γιατρό για θεραπεία; Το SignsSymptomsList θα ήθελε να το μοιραστεί μαζί σας μέσω του παρακάτω άρθρου.
Ξέρετε τι να ετοιμάσετε πριν πάτε στο γιατρό για ένα γλοίωμα; Το SignsSymptomsList θα ήθελε να το μοιραστεί μαζί σας μέσω του παρακάτω άρθρου.
